Mommy personal: Ziekenhuis opname

Maandag 18 december. 5 weken en 1 dag geleden werd ik om 07.10 het ziekenhuis ingereden om vervolgens om 12.15 het ziekenhuis met een gezonde dochter te verlaten. Nu is het 23.41 en staar ik naar mijn kleine meisje die met allemaal draadjes aan een monitor is gekoppeld. Het zuurstofslangetje bij haar neus zorgt helemaal voor een afgrijselijk beeld.

Wat even een simpel huisarts bezoekje moest zijn liep uit op een opname in het ziekenhuis. Dit is iets wat wij als ouders nog nooit hebben meegemaakt en ook absoluut niet wilde meemaken. Want wat wil ik dit graag van mijn kleine meisje overnemen. haar nu loskoppelen en verlossen van al die vervelende draadjes. De vreemde handen die haar steeds willen onderzoeken. De vreemde omgeving, een ander bed en verwijderd van haar papa en grote broer. Ik zou er alles voor over hebben om nu met haar thuis te zijn. Maar dat kan nu helaas niet, en dat begrijp ik maar al te goed. De zorg is hier in het ziekenhuis uitstekend en de zusters zijn hartstikke lief, maar dit wil je niet als moeder. En dan zit ik ook nog met het schuldgevoel dat ik mijn kleine man niet kan zien, wij willen namelijk niet dat hij in het ziekenhuis komt en zijn zusje zo ziet. Gelukkig slaapt hij nu bij opa en oma en heeft het hartstikke leuk. Maar ik heb zo het gevoel dat ik faal als moeder omdat ik nu niet voor mijn beide kinderen kan zorgen. Maar ik weet ook dat de kleine meid nu al mijn aandacht en zorg nodig heeft en ik hoop zo dat wij weer snel naar huis mogen, maar dit is elke ochtend even afwachten na het gesprek met de kinderarts.

*Bovenstaande schreef ik de eerste nacht dat ik met ons meisje in het ziekenhuis lag. Het is een emotioneel stukje en ik wil graag een toelichting geven waarom wij in het ziekenhuis terecht zijn gekomen. Onze kleine meid had namelijk een flink verkoudheid virus opgepikt. Helaas doordat zij nog zo jong is konden haar longetjes dit niet aan en had zij moeite met ademhalen. Een ziekenhuisopname was noodzakelijk om haar zuurstof toe te dienen en om haar te obserevern of de klachten niet erger werden. Dit ws gelukkig niet het geval en vier dagen later,  op donderdag, mochten wij weer het ziekenhuis verlaten. 

Wat was dit ontzettend schrikken en het is afgrijselijk om je kindje zo te zien. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en konden wij met de kerstdagen weer samenzijn.

Liefs, Céline

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *